Think Logical
"You are what you think, You do what you think in the simplest ways"Saturday, October 31, 2009
High School Night
BOOM!
It was a blast, seriously. I loved it very much and I wanna thank everyone who made the high school night of 09-10 possible for every high school students. I felt the adrenaline that night so I gave my energy to the dance floor. I've got the chance to bond with other high school students too, one of my favorite parts of the night. Yes, like, our group gets so down when it's time for the slow songs but when it's time to party go lucky, I tell them.
IBUHOS NIYO ANG SAMA NG LOOB NIYO!!! WOAAAHHH!
You seriously gotta love it. Of course I wanna do it again but I think I'll have to wait till next year. Haha.
To everyone who was there and was a part of it.
\m/
Flip.
Slow songs got me thinking so much. I really dont know what I feel when I see you. I seriously thought I was over you but you always keep me hanging. You always bring me back to the feeling I used to have for you. Sometimes, you amaze me. You looked so amazing that night that I wanted to cry because I knew I couldnt have you even if I gave my 100% to you because I've did that already. You may not like me back, but I'd just like to let you know that I'm here.
You really cant avoid those collisions. I should just face it and figure it out the way it should be.
It was a blast, seriously. I loved it very much and I wanna thank everyone who made the high school night of 09-10 possible for every high school students. I felt the adrenaline that night so I gave my energy to the dance floor. I've got the chance to bond with other high school students too, one of my favorite parts of the night. Yes, like, our group gets so down when it's time for the slow songs but when it's time to party go lucky, I tell them.
IBUHOS NIYO ANG SAMA NG LOOB NIYO!!! WOAAAHHH!
You seriously gotta love it. Of course I wanna do it again but I think I'll have to wait till next year. Haha.
To everyone who was there and was a part of it.
\m/
Flip.
Slow songs got me thinking so much. I really dont know what I feel when I see you. I seriously thought I was over you but you always keep me hanging. You always bring me back to the feeling I used to have for you. Sometimes, you amaze me. You looked so amazing that night that I wanted to cry because I knew I couldnt have you even if I gave my 100% to you because I've did that already. You may not like me back, but I'd just like to let you know that I'm here.
You really cant avoid those collisions. I should just face it and figure it out the way it should be.
/LNC
Wednesday, October 28, 2009
Okay
It has been weeks since I've posted some despression. I'm okay, I guess. I'm not depress with love right now, unlike before. It's good, but sucks in some ways. I feel so good making those typical things I make when I'm really depress and down but sadly, by this moment, I'm not. The hell.
Neways, High School Night is tonight. First Year student, what do you expect?
I'll tell some details after the night. Who knows, I might find my depression later night.
Neways, High School Night is tonight. First Year student, what do you expect?
I'll tell some details after the night. Who knows, I might find my depression later night.
Tuesday, October 13, 2009
Bullseye
Sapul
Okay na sana. Okay na ang lahat. Sa isang iglap, gumuho nanaman ang pakiramdam. Nanaman, nanaman, nanaman. Walang tigil. Minsan nakakapagod na ren tumayo kung alam mo naman madadapa ka nanaman uli. Nakakapagod na.
Maganda ang nangyre sa araw na ito pero syempre, panget din. Sa isang iglap, akala ko lahat ay okay na. Naging masaya na ako sa nangyayare sa bagay bagay. Paunti unti ko ng nababago ang dapat baguhin, o hindi lang paunti-unti kundi nabago ko na talaga. Na tugunan na din ng Diyos ang lahat ng mga hiling ko na kahit meron isang naiwan. Nabiyayaan din ako sa mga bagay na alam ko na hindi ko din naman kailangan ngunit, binigay pa rin ng Diyos. Sa madaling salita, ang pagkatayo ko, ay bumalik nanaman sa pagkadapa. Sa isang idlap. Quarterly exam namin itong linggo na ito. Nakalimutan ko kung san ko nilagay bag ko. Pinuntahan ko ang mga napuntahan ko bago ko napansin na wala sa akin ang bag ko. Wala na. Siguro na kuha, siguro merong lugar ang hindi ko napuntahan. Umuwi nalang ako kasi hindi din naman pwede ako magtagal para mag shooting kasi nandun ung costume ko. Hindi din ako wpede mag tagal kasi ung permit ko para sa review ay nasa bag ko din. Umuwi ako at humiga na agad sa kama. Iniwasan ko nalang isipin kung ano laman nun. Walang pera o mga kung ano ano na mamahalin. Meron lang, Diary ko & notebook at clearbook ko sa ELA. Dinala ko un dahil baka ma review ko siya sa opportunity class ng ELA dahil hindi ko maintindihan ung lessons. Pero ayun, nawala ung bag, kaya hindi ako makakapag aral sa ELA dahil walang naiwan saken sa ELA. Nandun din ata ung notebook ko sa Science, pero, okay lang ung sa Science kasi may handout naman ako. Ayun, God Bless nalang sa aken.
Sakto
Marami na din ang nangyre sa mga araw na nagdaan. Nahulog ako sa isang tao na hindi dapat nangyre. Tanong sa aken, "bakit siya?". Kahit ako hindi ko masagot. Hindi ko alam pero siya.
Araw na nag daan na ika'y dumating as buhay ng isang bintalyong problemado sa buhay. Ako un. Hindi man ako ang taong seryoso, pero meron pa ding parte sa akin na seryoso at tahimik. Naalala ko ang unang araw na nakita kita. Inosente at masaya pa nung araw na iyon dahil kakatayo ko lang nanamn sa isang problema. Pinili ko ang desisyon na alam kong papasok ako sa gulo. Ika nila, kung ayaw mo masaktan, wag ka nalang mag mahal. Handa ako sa mga dadating, dahil akala ko ikaw na. Akala ko, sa tanaw mo, ako na. Akala ko pareho tayo ng nararamdaman. Sa tuwing nakikita kita, lalo akong naasa sayo. Lalo ako nahuhulog sayo, lalo ako nawawala sa mundo. Ilang araw din kitang hinintay. Personal man o sa internet lang. Bawat 5 sugundos, tinitingnan ko status mo kung meron mang pahiwatig sa akin. Bawat 2 minutos tinitingnan ko profile mo sa facebook. Araw araw ako online para makita ka lang online. Bawat sandali, naiisip na kita. Hindi ka na mawala. Sa hallway, laging kitang hinintay makita ka lang. Natandaan mo nung unang beses mo akong tinalikuran? Umiyak ako nung araw na iyon siguro dahil un ang unang araw na hindi kita nakita. Pero sa mga pagdaan ng araw, nasanay ka na rin habang ako naman nasanay na rin maghintay sayo.
Minsan, nakakapagod din sumuntok sa pader. Nakakapagod din maghintay sa wala. Nakakapagod din lumakad patungo sa walang kabuluhan. Nakakapagod din tumanaw sa orasan. Nakakapagod magmahal sa wala. Pagod na din ako isipin ka buong araw at ang makukuha ko lang sayo, ay wala. Pagod na din akong umiyak sa gabi kakaisip sayo, at sa sunod na araw, parang walang nangyre. Lahat nakakapgod na. Na isip ko na, hindi kailangan pilitin ang isang tao para mahalin ka. Kung pareho tayo ng nararamdaman, siguro, guniguni ko lang un. Siguro nakikiride ka lang, at sa pakikiride mo na un, sana mag enjoy ka. Marami na akong nasakrapisyo para sa yo, at siguro, oras na para tumigil. Oras na para kalimutan ang nangyre. Umasa ka man, huli ka na. Pero mukhang impossible naman un. Ayoko ng mag aksaya ng oras, lalo na sa panahon na ito.
Akala ko nararamdaman mo din ang nararamdaman ko dahil sa mga ginagawa mo sa akin, un pala, hindi.
Okay na sana. Okay na ang lahat. Sa isang iglap, gumuho nanaman ang pakiramdam. Nanaman, nanaman, nanaman. Walang tigil. Minsan nakakapagod na ren tumayo kung alam mo naman madadapa ka nanaman uli. Nakakapagod na.
Maganda ang nangyre sa araw na ito pero syempre, panget din. Sa isang iglap, akala ko lahat ay okay na. Naging masaya na ako sa nangyayare sa bagay bagay. Paunti unti ko ng nababago ang dapat baguhin, o hindi lang paunti-unti kundi nabago ko na talaga. Na tugunan na din ng Diyos ang lahat ng mga hiling ko na kahit meron isang naiwan. Nabiyayaan din ako sa mga bagay na alam ko na hindi ko din naman kailangan ngunit, binigay pa rin ng Diyos. Sa madaling salita, ang pagkatayo ko, ay bumalik nanaman sa pagkadapa. Sa isang idlap. Quarterly exam namin itong linggo na ito. Nakalimutan ko kung san ko nilagay bag ko. Pinuntahan ko ang mga napuntahan ko bago ko napansin na wala sa akin ang bag ko. Wala na. Siguro na kuha, siguro merong lugar ang hindi ko napuntahan. Umuwi nalang ako kasi hindi din naman pwede ako magtagal para mag shooting kasi nandun ung costume ko. Hindi din ako wpede mag tagal kasi ung permit ko para sa review ay nasa bag ko din. Umuwi ako at humiga na agad sa kama. Iniwasan ko nalang isipin kung ano laman nun. Walang pera o mga kung ano ano na mamahalin. Meron lang, Diary ko & notebook at clearbook ko sa ELA. Dinala ko un dahil baka ma review ko siya sa opportunity class ng ELA dahil hindi ko maintindihan ung lessons. Pero ayun, nawala ung bag, kaya hindi ako makakapag aral sa ELA dahil walang naiwan saken sa ELA. Nandun din ata ung notebook ko sa Science, pero, okay lang ung sa Science kasi may handout naman ako. Ayun, God Bless nalang sa aken.
Sakto
Marami na din ang nangyre sa mga araw na nagdaan. Nahulog ako sa isang tao na hindi dapat nangyre. Tanong sa aken, "bakit siya?". Kahit ako hindi ko masagot. Hindi ko alam pero siya.
Araw na nag daan na ika'y dumating as buhay ng isang bintalyong problemado sa buhay. Ako un. Hindi man ako ang taong seryoso, pero meron pa ding parte sa akin na seryoso at tahimik. Naalala ko ang unang araw na nakita kita. Inosente at masaya pa nung araw na iyon dahil kakatayo ko lang nanamn sa isang problema. Pinili ko ang desisyon na alam kong papasok ako sa gulo. Ika nila, kung ayaw mo masaktan, wag ka nalang mag mahal. Handa ako sa mga dadating, dahil akala ko ikaw na. Akala ko, sa tanaw mo, ako na. Akala ko pareho tayo ng nararamdaman. Sa tuwing nakikita kita, lalo akong naasa sayo. Lalo ako nahuhulog sayo, lalo ako nawawala sa mundo. Ilang araw din kitang hinintay. Personal man o sa internet lang. Bawat 5 sugundos, tinitingnan ko status mo kung meron mang pahiwatig sa akin. Bawat 2 minutos tinitingnan ko profile mo sa facebook. Araw araw ako online para makita ka lang online. Bawat sandali, naiisip na kita. Hindi ka na mawala. Sa hallway, laging kitang hinintay makita ka lang. Natandaan mo nung unang beses mo akong tinalikuran? Umiyak ako nung araw na iyon siguro dahil un ang unang araw na hindi kita nakita. Pero sa mga pagdaan ng araw, nasanay ka na rin habang ako naman nasanay na rin maghintay sayo.
Minsan, nakakapagod din sumuntok sa pader. Nakakapagod din maghintay sa wala. Nakakapagod din lumakad patungo sa walang kabuluhan. Nakakapagod din tumanaw sa orasan. Nakakapagod magmahal sa wala. Pagod na din ako isipin ka buong araw at ang makukuha ko lang sayo, ay wala. Pagod na din akong umiyak sa gabi kakaisip sayo, at sa sunod na araw, parang walang nangyre. Lahat nakakapgod na. Na isip ko na, hindi kailangan pilitin ang isang tao para mahalin ka. Kung pareho tayo ng nararamdaman, siguro, guniguni ko lang un. Siguro nakikiride ka lang, at sa pakikiride mo na un, sana mag enjoy ka. Marami na akong nasakrapisyo para sa yo, at siguro, oras na para tumigil. Oras na para kalimutan ang nangyre. Umasa ka man, huli ka na. Pero mukhang impossible naman un. Ayoko ng mag aksaya ng oras, lalo na sa panahon na ito.
Akala ko nararamdaman mo din ang nararamdaman ko dahil sa mga ginagawa mo sa akin, un pala, hindi.
Archives
April 2009 May 2009 July 2009 August 2009 September 2009 October 2009 November 2009 December 2009 January 2010 February 2010 April 2010 May 2011
Subscribe to Posts [Atom]